Jan Roeleveld

Gezondheid Jan – dinsdag 3 februari 2009

by on feb.03, 2009, under gezondheid

Lieve familie, vriend(inn)en, kennissen, etc,

Hier een eerste berichtje van mijzelf na mijn thuiskomst uit het ziekenhuis, nu ruim een week geleden. Er is veel gebeurd sinds ik op 6 januari j.l. het onderzoek onderging dat uiteindelijk leidde tot de spoedopname dezelfde avond nog. Via de mail heeft Fredy jullie periodiek op de hoogte gehouden van de voortgang van het proces en omtrent mijn lichamelijke en emotionele omstandigheden.
Ik ben haar ontzettend dankbaar dat ze jullie allemaal op deze wijze heeft geïnformeerd omtrent mijn verblijf in het ziekenhuis, vóór, tijdens en na de operatie. Op deze wijze werd iedereen snel en uit de eerste hand, dus optimaal geïnformeerd omtrent mijn situatie.
Door de communicatie per e-mail te voeren konden de (meer belastende) telefonische contacten beperkt blijven tot een aantal relaties die niet over e-mail en computer beschikt, veelal familieleden en vrienden/kennissen op hogere leeftijd.

Het spreekwoord zegt `In de nood leer je ware vrienden kennen´. Een variant daarop zou kunnen zijn `In tijd van ziekte ervaar je hoeveel vrienden je hebt´. Ik heb de afgelopen weken mogen ervaren dat ´mededelen´ resulteert in ´medeleven´. Sinds Fredy de eerste mailberichten uit liet gaan, ben ik werkelijk bedolven onder vele hartverwarmende reacties, in allerlei vorm. De postbezorgers in het ziekenhuis vroegen zich af wie ze nu toch wel in bed hadden liggen… elke dag stapels kaarten en enveloppen!
Als je, zoals ik, een redelijk druk en intensief bestaan leidt en actief deelneemt aan van alles en nog wat, heb je nauwelijks in de gaten dat je, naast je gezin en familie, over een enorme hoeveelheid relaties beschikt, die allemaal meeleven als je ze vertelt dat je serieuze problemen met je gezondheid hebt.
Zoals gezegd, ik ben bedolven onder een lawine van kaarten, brieven en andere schriftelijke blijken van medeleven. Regelmatig printte Fredy ook wel mailtjes uit die door jullie werden gestuurd. Ook ontving ik CD´s, diverse boeken en zelfs een hoorspelserie.
Om jullie een idee te geven, er hangen in de huiskamer aan vier gespannen lijnen bijna 300 wenskaarten. Aangezien ook leden van Audiovisuele werkgroepen en zelfs deelnemers aan Audiovisuele festivals en studiedagen op grote kaarten massaal hun handtekeningen hebben gezet en er ook veel kaarten zijn gekomen van families uit onze kerk, (Gereformeerde Gemeente Houten), van Gemeenteraadsfracties, het college van B&W, van de Rotaryclub Houten, etc, vertegenwoordigen die 300 kaarten ruim 750 afzenders…!
In de mailbox van Fredy heb ik deze week daarnaast ook nog bijna 350 mailtjes aangetroffen met veel ondersteunende en bemoedigende woorden. Allemaal hartverwarmende reacties waarvoor hartelijk dank!

Het heeft Fredy, onze kinderen en mij bijzonder getroffen dat er door zoveel mensen met ons is meegeleefd en door velen voor ons is gebeden. Ik heb dat op wonderlijke wijze ook mogen ervaren in de tijd vóór de operatie. Ik heb alles op rustige wijze mogen overgeven in Gods handen. Degenen om mij heen en zij die mij goed kennen, waren enigszins verbaasd dat dit altijd zo drukke mannetje zomaar ineens abrupt tot stilstand werd gebracht en daartegen emotioneel eigenlijk niet in opstand kwam…
Tijdens één van de nachten vóór de operatie werd ik wakker en kwamen de woorden uit Psalm 3 plotseling met kracht in mijn gedachten.

´Ik lag en sliep gerust,
van ’s HEEREN trouw bewust,
tot ik verfrist ontwaakte;
Want God was aan mijn zij’;
Hij ondersteunde mij,
In ’t leed, dat mij genaakte.

Maar denk nou niet dat ik daarna helemaal zonder schroom of angst de zware operatie tegemoet ging. Ook ik ben een zwak en kleingelovig mens en het afscheid op de avond vóór de operatie van Fredy en de kinderen was niet het meest makkelijke moment, om het maar eens eufemistisch te zeggen.

Fredy heeft jullie uitgebreid verteld hoe het na de operatie met mij verliep en die episode sla ik dus over. Het laatste bericht betrof de aankondiging op 26 januari dat ik vorige week dinsdag 27 januari naar huis mocht. Welaan, zulks geschiedde.
Om 12.00 uur nam ik afscheid van de artsen, verplegers en zaalgenoten in het Diakonessenhuis. Niet zonder enige emotie stapte ik in onze auto die ik het laatst verliet in een duidelijk penibeler situatie… Het was precies zoals diverse ´lotgenoten´ me al voorspeld hadden en het staat ook te lezen in alle boekjes over het verloop ´na een bypass-operatie´, je bent verhoogd emotioneel gevoelig.
Het binnenrijden van Houten, van je eigen straat, het betreden van je huis, de vlag die uithangt, het bord ´Welkom thuis´, de bloemenzee, de stapels kaarten en de vrolijke slingers, elk klein detail is genoeg voor een flinke tranenvloed. Ik laat het maar gewoon gebeuren, het hoort er allemaal bij en ik schaam me er niet voor.
Op de dag van thuiskomst en de volgende dagen stonden er regelmatig bloemisten op de stoep met prachtige bouqetten en bloemstukken. Ook fruit en een enkele alcoholische versnapering werden langsgebracht. Ook vandaag werd er weer een fraai bloemstuk bezorgd. Het lijkt hier in huis wel een bloemenshop..!

Het is duidelijk dat een ziekenhuisbed een hoop geld kost en dat ze je niet als een logé langer houden dan strikt noodzakelijk. Na exact drie weken en een zware operatie is het naar huis gaan nadrukkelijk een heerlijk vooruitzicht..! Maar eigenlijk begint het echte genezingsproces pas als je thuis bent. Overigens laten ze je niet zomaar gaan in het ziekenhuis… Behalve een lijst aan medicijnen wordt er ook een lijst aan gedragsregels meegegeven. De belangrijkste items op die lijst zijn de volgende.

1. Binnen blijven tot 7 dagen na thuiskomst, eventueel langer bij koud en slecht weer.
2. Luister goed naar het lichaam, neem voldoende rust en doe een middagdutje.
3. Ontvang de eerste weken niet meer dan maximaal 2 tot 3 personen per dag. (1 bezoek).
4. De eerste week mag u niet alleen zijn.
5. U mag 6 weken geen auto rijden, fietsen of dingen doen die de armen belasten.
6. Til geen zware dingen en zet niet veel kracht.

Het (doorgezaagde) borstbeen blijft 6 weken gevoelig en de uiteindelijke genezing is pas voltooid na 3 tot 6 maanden. Bij vertrek uit het ziekenhuis deelde de cardioloog mij mee dat ik tot 15 april a.s. niet mag werken. Rond 10 maart begint in Zeist het revalidatieprogramma van 6 weken waarbij ik elke dinsdag en donderdag (sportieve) oefeningen ga doen onder leiding van een Fysiotherapeut en waar ik, van een persoonlijke coach, adviezen krijg ten aanzien van het terugkeren in het arbeidsproces en alles wat daar omheen hangt. Op 15 april heb ik tevens mijn eerste poli-afspraak met de cardioloog en zal hij naar bevind van zaken toestemming geven tot het hervatten van de werkzaamheden, mogelijk opbouwend van halve dagen naar steeds een beetje meer.

Ik heb me voorgenomen om alle adviezen op te volgen en Fredy is (terecht) op gepaste wijze ´streng´ in de controle daarop.
Vandaar ook dat de eerste drie tot vier weken na mijn thuiskomst gereserveerd zijn voor maximaal 1 bezoek per dag van eerst de naaste familieleden zoals (schoon)ouders, kinderen, broers en zussen.
En de eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik me na zo´n bezoek van een uurtje inderdaad moe begin te voelen. Maar ook dat is een bekend verschijnsel na een operatie als die ik onderging.
Er is door diverse belangstellenden aangegeven om mij te willen komen bezoeken en ik waardeer zulks bijzonder, kijk er ook naar uit.
Ik ontvang bezoek bij voorkeur dagelijks van 11.00 – 12.00 uur want dan ben ik nog fris en fit. In uitzonderlijke gevallen kan ik eventueel ook ´s avonds bezoek ontvangen van 20.15 uur tot 21.15 uur, maar de voorkeur gaat uit naar bezoek ´s morgens.
Het dringend verzoek van Fredy en mij is om niet onaangekondigd langs te komen. Maak altijd van tevoren via de e-mail een afspraak zodat het bezoek gelijkmatig over de aankomende periode kan worden verdeeld.

Ik voel me al wat sterker dan een week geleden toen ik net thuis kwam. Stel er echter niet al teveel van voor want een hartoperatie pleegt een enorme aanslag op je gestel en conditie. ´Wat sterker´ kan dan ook beter worden gelezen als `wat minder zwak´.
Het kussentje dat ik tijdens hoesten of kuchen tegen mijn borstbeen gedrukt houd is een onafscheidelijke ´vriend´.
Telefoneren gaat me niet best af (praten kost veel energie en leidt nogal eens tot pijnlijke hoestbuien) en ik mag van Fredy dan ook zelf geen telefoon opnemen. Aan dit mailtje heb ik meer dan 4 uur (in diverse etappes) zitten werken, iets wat ik voorheen in een kwartier deed…
Verder breng ik de uren door met lezen (ik kan nu een jarenlange achterstand aan te lezen boeken goed maken), ik luister muziek, ik maak wat sudoku´s en Fredy bezorgt me af en toe wat vakliteratuur die op de zaak binnenkomt.

Nu we het toch over de zaak hebben… Die zit me allerminst ´op mijn nek´…! Wat een bijzonderheid is het om ons bedrijf over te kunnen laten aan onze GEWELDIGE werknemer JEROEN SPIERING, die zich drie slagen in de rondte werkt om, samen met Fredy, de zakelijke activiteiten zonder enige hapering te continueren..! Je moet er toch niet aan denken dat je zo´n geweldige kracht niet zou hebben en je naast je zorgen omtrent je gezondheid óók nog eens kopzorgen over je bedrijf zou hebben..? We zijn Jeroen, zijn vrouw Geeta en de kinderen, die hem nu ook af en toe ´s avonds even moeten missen omdat hij nog voor de zaak aan het werk moet, bijzonder dankbaar en erkentelijk. We ervaren het als uniek en bijzonder dat het tot nu toe allemaal zo goed gaat en dat Jeroen deze bijzondere klus effectief en succesvol weet te klaren.
Ook een woord van dank aan onze vriend Cuno Wegman die de wat ingewikkelder vragen van klanten/gebruikers van onze Wings Platinum software (mijn specialiteit) op deskundige wijze beantwoordt en die tevens mijn rol als ´technisch instructeur´ heeft waargenomen tijdens de bijeenkomsten van de Stumpfl Gebruikers Groep.
Al die hulp en óók al de aangeboden hulp waarvan we (nog) geen gebruik hebben hoeven te maken van mensen om ons heen doet zo verschrikkelijk goed..!
De dankbaarheid overheerst dan ook bij het terugzien op de afgelopen vier weken. Dankbaarheid jegens onze Schepper Die ons leven spaarde en het werk van de verple(e)g(st)ers, artsen en chirurgen zegende. Hoe snel lopen we niet het gevaar zo´n bijzondere zegen ´gewoon´ te vinden..? Dankbaar zijn we ook voor de ondersteuning die Fredy en de kinderen hebben mogen ontvangen.

Tot zover deze upgrade van mijn hand. Ik ben blij jullie nu zelf het een ander te hebben kunnen schrijven en ben voornemens om over twee weken weer een mail te sturen omtrent de voortgang van het genezings- en herstelproces. Natuurlijk stel ik ook nu reacties per mail bijzonder op prijs. Ik kijk er naar uit!
En zij die vanaf 23 februari op bezoek willen komen… van harte welkom!

Ontvang mijn hartelijke groeten, mede namens Fredy en de kinderen,

Jan

P.S. Ik lees alleen de mails die gestuurd worden aan fredy.roeleveld apestaartje filternet.nl want de zaak is voor mij om begrijpelijke redenen voorlopig een ´no go area´…!


Leave a Reply

Laatste reacties

Contact

E-mail: info apestaartje janroeleveld. nl