Jan Roeleveld

Gezondheid Jan – dinsdag 17 maart 2009

by on mrt.17, 2009, under gezondheid

Houten, 17 maart 2009

Lieve familie, vrienden en kennissen,

Nieuwe update
Inmiddels is het ruim acht weken geleden dat ik ben geopereerd en vandaag, dinsdag 17 maart, ben ik al weer zeven weken thuis.
In mijn laatste update, vier weken geleden, heb ik jullie uitgebreid verslag gedaan omtrent de operatie zelf en de eerste 4 weken daarna.
Zoals beloofd, bij dezen weer een ‘update’ van de huidige situatie, zodat jullie weten hoe het momenteel met mij is.

Voortraject hartrevalidatie
Drie weken geleden belde het Diakonessenhuis in Zeist ons voor een telefonisch intakegesprek aangaande het Hartrevalidatieprogramma waarvoor ik mij had aangemeld.
Op zich is deelname aan zo’n revalidatieprogramma vrijblijvend, maar zowel de cardioloog en de fysiotherapeut als wel een ruime kring van vrienden en ‘lotgenoten’ die hier eerder mee te maken hadden, en niet in de laatste plaats Fredy, raadden mij aan hieraan deel te nemen. En aangezien “onze” Jeroen samen met Fredy de zaak méér dan uitstekend draaiende houdt, kan ik zonder belemmeringen maximaal gebruik maken van alle revalidatiemogelijkheden die er zijn. Het zou onverstandig zijn om dat niet te doen en ik sta er dan ook zelf volledig achter.
Maandag 23 februari moest ik komen ‘proeffietsen’ ter beoordeling van mijn conditie. Aan de hand van de uitslag zou ik dan worden ingedeeld in één van de twee bestaande groepen:
Die voor een ‘kort’ maar ‘hevig’ programma van 5 weken met intensievere training óf
Die voor een ‘lang’ programma van 8 weken met een wat rustiger trainingsprogramma.
Toen ik op die bewuste maandagmiddag op de fiets klom, flitste ineens de herinnering door me heen aan de allereerste keer dat ik op zo’n fiets plaatsnam, 18 december vorig jaar, en ik na 1 minuut al pijn op de borst kreeg en na twee minuten moest stoppen vanwege een bloeddruk die de 200/115 oversteeg..!
Wat ik me in al die weken na de operatie niet had afgevraagd vroeg ik me, nu ik wéér op zo’n zelfde fiets plaatsnam, ineens wèl af… “Stel je voor dat je na een minuut tóch weer pijn op je borst krijgt…? Dan is alles voor niets geweest en begint het hele verhaal weer opnieuw..!?”
Maar nee hoor, gelukkig..!! Ik fiets en fiets en fiets en het gaat prima. Op mijn lijf zitten weer acht van die sensoren geplakt die een Cardiogram maken en aan mijn linker arm zit de bloeddrukmeter die zo af en toe eens wordt opgepompt.
Als de zuster zegt dat ik mág stoppen, maar ook dóór mag gaan, denk ik: “Ha dit is een psychologische test… de losers haken af en de doorzetters, de bikkels (zoals ik), die gaan nu juist dóór”…!
Degenen die mij een beetje kennen kunnen dus vermoeden wat ik deed… Inderdaad! Ik zei, met de bravoure van een sportman in topconditie: “Nee hoor zuster, ik kan nog wel even doorgaan, het gaat tot nu toe uitstekend..!” Maar twee minuten later zegt de zuster dat ik echt mag stoppen en dat ze genoeg weet. Op mijn vraag naar de bloeddruk en de hartslag zegt ze dat die tijdens het fietsen opliepen naar respectievelijk 185/90 boven/onderdruk en 128 slagen per minuut. Dat vind ik bepaald niet zó gunstig… maar ze stelt me gerust en zegt dat het één minuut na de fietsproef nog maar 117/70 en 85 is, dus helemaal goed..! Gelukkig… dankbaar en gerustgesteld stap ik van de fiets…

Een betere verpleegster is er niet..!
Iedereen, ikzelf voorop, is er zondermeer vanuit gegaan dat het allemaal goed verlopen is achter die verticale rode streep, die nog steeds de borstwond als een ritssluiting markeert, maar na mijn ontslag uit het ziekenhuis is er geen dokter of cardioloog meer aan mijn bed geweest en ben ik alleen nog meer dan uitstekend verzorgd door Fredy, de beste verpleegster die ik me kan wensen. Elke dag wordt mijn bloeddruk door haar gemeten. Tot voor kort trok Fredy me elke dag een schone steunkous aan, over het been waaruit een ader is gehaald en wordt nauwlettend bijgehouden of ik mijn bloedverdunner en bloeddruk- en cholesterolverlagers op tijd inneem. Het is even wennen aan al die ‘snoepjes’ naast mijn insulinespuit.
Blijkbaar heeft de operatie, (de narcose..?) een negatief effect op de suikerhuishouding gehad. Kort na thuiskomst zat de suiker regelmatig te hoog en moest ik overdags regelmatig snelwerkende insuline bijspuiten, terwijl ik normaliter de afgelopen jaren alléén ’s avonds voor het slapen gaan de langwerkende insuline spoot. De laatste drie weken komt de suikerhuishouding weer meer en meer op het oude pijl en spuit ik nog maar sporadisch overdags insuline bij.
Verpleegster Fredy weet werkelijk het maximale uit haar spaarzame tijd te halen. Als ze twee uurtjes per dag niet voor mij hoeft te zorgen, omdat ik dagelijks van 14.00 uur tot 16.00 uur nog naar bed ga voor een middagslaapje, spurt zij naar de zaak om Jeroen fysiek en mentaal bij te staan bij het runnen van ons bedrijf, de administratie bij te werken, danwel het interieur te stoffen. En na haar thuiskomst, zo rond 16.30 uur maken we ons tweede wandelrondje. Daarna staat er binnen drie kwartier weer een smakelijke warme maaltijd op tafel… Wat ben ik toch een geluksvogel met zo’n fantastische vrouw!

Het hartrevalidatieprogramma
Terug nu naar het hartrevalidatieprogramma. Op basis van de bovenomschreven fietsproef ben ik, zo wordt eerst telefonisch en later schriftelijk medegedeeld, ingedeeld in het revalidatieprogramma van 8 weken minder intensieve training. Het langer fietsen dan noodzakelijk heeft dus niet geholpen om mijn “door de jaren heen zorgvuldig opgebouwde slechte conditie” te verhullen…
Op maandag 2 maart ga ik voor de eerste keer naar het Diakonesenhuis in Zeist. Fredy wijkt niet van mijn zijde en neemt nu haar taak als taxichauffeur waar. Officiëel mag ik zelf nog geen auto rijden tot 6 weken na de operatie, en aangezien je dan niet verzekerd bent laat je het wel uit je hoofd om tóch stiekem te gaan rijden.
De groep van revalidanten bestaat uit ongeveer 8 tot 10 personen en de revalidatie duurt een uur. Na een ‘warming up’ bestaande uit een aantal rondjes lopen, voorzichtig joggen, benen strekken en rekken, spieren losmaken en bewegingen maken die er uit zien alsof je de muur van de gymzaal om wilt duwen, worden dan wat bal- of shuttlespelen gedaan.
Dat lijkt niet erg inspannend, maar zodra het competitie-element de kop opsteekt, ga je toch weer tot aan ‘het randje’ en daar ben je al héél snel… als hartrevalidant.
Na elke inspanning wordt de hartslag gemeten en meestal schommelt die tusen de 125 en de 100. Conclusie: Aan de conditie moet nog héél wat gebeuren..!
Het tweede halfuur bestijgen we de diverse fitnessapparaten: Fietsen waarop je je te pletter fietst zonder een meter vooruit te komen, lopende banden waarop je variabel langzaam of snel kunt lopen, (en dat zelfs onder een instelbare hellingshoek), maar waarbij nóch het uitzicht nóch de blik rondom ook maar iets verandert. Telkens 10 minuten op één apparaat en daarna weer hartslag meten. De twee fysiotherapeuten houden nauwlettend in de gaten hoe de revalidanten er bij zitten of lopen. Omdat het voor mij nog geen 9 weken geleden is dat ik geopereerd ben, en daarom het doorgezaagde borstbeen nog niet al te zwaar belast mag worden is het roei-apparaat voor mij nog niet bestemd. Maar ach, ook mijn mederevalidanten komen daarop geen meter vooruit en natte voeten krijg je bij het uit die namaak-roeiboot stappen ook al niet. Een hele ervaring is het wèl om nat te worden van het transpireren… Als notoir niet-sporter had ik daar eigenlijk alleen last van als we een inspannende voettocht maakten in de hete oorden in het Zuid-Westen van de USA, maar dan moest het toch wel 40 graden-plus zijn…
Omdat er mogelijk lezers onder u zijn die het nauwelijks kunnen geloven dat ik enthousiast meedoe met het hartrevalidatieprogramma, hierbij twee foto’s die een mede-revalidant van mij heeft gemaakt met de camera in mijn mobiele telefoon.

revalidatie-01

revalidatie-02

Aan het rode hoofd is te zien dat ik me weldegelijk inspan, of… zou het toch opwinding zijn…;-))
In totaal gaat het revalidatieprogramma 8 weken duren en ben ik daarmee dus elke maandag en donderdagmorgen bezig t/m 23 april.
Tevens zijn er gedurende een viertal woensdagochtenden coachingsgesprekken en workshops met cardiologen, fysiotherapeuten, diëtiste, psychologen en anderen die het beste met mij voor hebben. Ik laat het over me heen komen en doe er mijn voordeel mee.
Daarnaast lopen Fredy en ik, zoals ik hierboven al schreef, tweemaal per dag ons steeds groter geworden rondje. De stappenteller wijst nu regelmatig 3.500 tot 5.000 afgelegde stappen aan (per wandeling) en dat is dus per dag toch minimaal zo’n 4 kilometer. Soms sta ik verbaasd van mezelf..! Maar het is een goede training voor één van mijn goede voornemens die ik in de praktijk ga brengen na mijn volledige terugkeer: Drie keer per week ga ik straks lopend naar de zaak, bijna 3 kilometer heen en 3 kilometer terug.

Bezoek
In de eerste weken na mijn thuiskomst heeft Fredy bewust de bezoeken verdeeld over de meest directe familie, dus kinderen, ouders, broers en zussen. Vanaf medio februari werd de cirkel wat breder gemaakt . Nou, geloof het of niet, èlke dag (met uitzondering van de zondagen want die blijven gereserveerd voor de kinderen en ouders), heb ik sindsdien bezoek gehad..! Er zijn inmiddels meer dan 50 mensen op bezoek geweest en telkens weer geniet ik daarvan. Fredy staat erop dat het bij één bezoek per dag blijft, want als het aan mij zou liggen… De lijst met vrienden, kennissen, klanten en relaties die graag langs willen komen is zó lang dat ik momenteel (17 maart) ‘vol’ zit tot 27 april a.s.
Door het volgen van het hartrevalidatie- en coachingsprogramma resteren er per week nog maar 3 ochtenden: dinsdag, vrijdag en zaterdag. Jullie merken het al, zelfs als hartrevalidant heb ik het nog ‘druk’..!

Maar hoe gaat het er nou mee..?
Ik zie het de lezers van deze mail denken en het is de meestgestelde vraag aan de telefoon en in de emails die ik ontvang: “Hoe gaat het er nou mee, hoe voel je je..?”.
Nou, ik ga zeker vooruit, maar het gaat langzaam. Ik vergelijk het regelmatig met een door mij af te leggen voettocht van Amsterdam naar Moskou. Ik ben inmiddels aangekomen in de buurt van Berlijn en dat lijkt een héél eind verwijderd van het startpunt… ik vorder dus gestaag…! Maar, wie de moeite neemt om op de kaart te kijken zal zien dat Moskou echt nog twee keer zover weg ligt… en ik dus nog een lange weg heb te gaan.
Nou is dat op zich geen nieuws, want het staat in alle boekjes, en iedereen die in zijn naaste omgeving iemand kent die een soortgelijke ingreep heeft ondergaan bevestigt het, dit kost je 4 tot 6 maanden voor je weer ‘boven Jan’ bent. Het is maar het beste dat te accepteren. Doe je dat niet dan kom je er later wel achter..!
Zo ondernam ik een poging om me weer eens ‘onder de mensen te begeven’ op zaterdag 7 maart. Een regionale Rotarybijeenkomst in Restaurant “De Engel” met een relatief kort programma van 9.30 uur tot 13.30 uur. Na anderhalf uur was ik aan het eind van mijn latijn en ben ik vertrokken. Ik had het kunnen weten, want als ik ’s zondags via de kerktelefoon (via intenet) de diensten in onze kerk volg, ben ik ook na vijf kwartier volledig aan mijn eind. Het vele uren onder narcose geweest zijn en de 3 uur aan de hart/longmachine blijken erg lang na te werken en hebben een flinke aanslag gepleegd op mijn concentratievermogen. Ik betrap me er soms op dingen om te draaien in opsommingen of vergelijkingen. (Het lijkt me verstandig dat Jeroen straks, als ik weer aan het werk ga, mijn uit te brengen offertes even goed controleert op de plaats van de komma’s in de te noemen bedragen…)
De lichamelijke vooruitgang is vast te stellen als ik in weken terugkijk. Het is dus niet zo dat ik me elke dag beter voel worden. Zeven weken geleden moest ik het hoofddeel van ons motorisch bedienbare bed eerst rechtop zetten, dan in bed gaan zitten, de beide benen binnenhalen en vervolgens het bed gedoseerd achterover laten zakken tot ik goed lag. In elk geval kon ik alléén op mijn rug liggen. Het kussentje om tegen de borst te drukken bij een eventuele hoest, nies of kuch lag binnen handbereik. Een paar weken later kon ik voorzichtig in bed stappen zonder al teveel motorische hulp, maar op mijn zij liggen kon echt niet vanwege de pijn van het doorgezaagde borstbeen. Sinds drie weken kan dat op mijn linkerzij en sinds vorige week ook weer op mijn rechterzij. Het kussentje is inmiddels van mijn zijde geweken.
Sinds de operatie weet ik nu ook echt wat ‘moeheid’ is. In mijn jeugd was ik ‘moe’ als ik, na een wedstrijdje hardlopen op het schoolplein, buiten adem was. In de jaren daarna was ik ‘moe’ als ik te lang was doorgegaan met werken en eigenlijk moeheid verwarde met ‘slaap hebben’. Naar gelang de conditie tengevolge van de diabetes en de latente achteruitgang van het hart minder werd, door de ontstane vernauwingen van de slagaders, was ik ‘moe’ als ik voortijdig moest stoppen met een inspanning tengevolge van ademnood of zuurstofgebrek. Maar eigenlijk heeft de definiëring ‘moeheid’ met al deze omstandigheden niets van doen… Ik besef nu pas dat ‘moeheid’ niet alléén iets lichamelijks is, maar óók iets geestelijks. Ik was na de eerste keer douchen na de operatie écht moe. Ik was niet buiten adem, had geen ademnood of zuurstofgebrek en zeker geen slaap. Ik kon gewoon even niks meer. Alles was teveel en alleen achterover op bed liggen, met de ogen dicht, bood verlichting.
Een mens is nooit te oud om te leren… Tóch ben ik blij dat ik pas na 50 jaar met échte moeheid kennis heb gemaakt en daar voordien eigenlijk nooit last van gehad heb.
Dat ik ’s middags niet alleen op bed lig, maar ook nog slaap, geeft aan dat mijn lichaam dat nog nodig heeft. En zolang ik ’s nachts niet wakker lig houd ik dat maar vol.
De beenwond is geheel gesloten en de steunkous niet meer nodig. De borstwond wil helemaal bovenaan nog niet helemaal dicht gaan, maar lijkt de laatste dagen wel vorderingen te maken. De pijn van de borstwond is aanzienlijk verminderd en zelfs een gedoseerde hoest of kuch is te dragen. (Maar doet nog wel zeer..!)
Resumerend gaat het dus goed en verloopt alles gelukkig volgens het boekje. Daar mag en moet ik allereerst mijn Schepper dankbaar voor zijn..!
Maar ik ben er nog niet en zal geduldig het genezingsproces verder moeten doormaken. Maar er is wèl een horizon en er zijn wèl goede vooruitzichten en dat ervaar ik als een bijzondere zegen. Er zijn veel andere ziekten waarbij dat in veel mindere mate of in het geheel niet het geval is. Dat realiseer ik me zeker wel en ik voel me daarom bevoorrecht.

Nogmaals dank!
Allereerst bedankt voor het geduld om dit lange verhaal weer helemaal uit te lezen. Uit de reacties maak ik op dat het wordt gewaardeerd om ‘bijgepraat’ te worden en ik merk aan de toenemende hoeveelheid informerende telefoontjes en e-mails dat het inmiddels al weer (te) lang geleden is dat ik wat liet horen. Velen beginnen zich af te vragen hoe het er mee gaat. Vandaar deze uitgebreide ontboezemingen.
Ofschoon (uiteraard en logisch..!) de stroom kaarten, mailtjes, bloemen, boeken, CD’s etc, in heftigheid is afgenomen, komen er nog steeds regelmatig blijken van meeleven door de voordeur binnen, al dan niet via de brievenbus. Nogmaals mijn hartelijke dank, het heeft mij, Fredy en onze kinderen echt heel goed gedaan..!!!

Volgende update
Aan alles komt ook weer een keer een eind. Na afloop van het revalidatieprogramma, eind april, zal ik het laatste afrondende bericht versturen. Ikzelf verwacht, zoals gezegd, in mei D.V. weer gedoseerd acte de presènce te kunnen geven binnen de diverse verbanden, verenigingen, organisaties, clubs, etc, zodat ik jullie weer ‘life’ kan ontmoeten en bijpraten.

Ontvang intussen mijn hartelijke groeten, mede namens Fredy,

Jan Roeleveld


1 Comment for this entry

  • Janny van Reenen

    Ha Jan!
    Mooie site! Nog nooit eerder gezien. Goed om te weten dat ik hier helemaal op de hoogte word gehouden van hoe het met jou gaat. Hoewel ik je liever zou spreken en zien… Ben druk met voorbereiden van een verhuizing, dus dat schrijf ik voorlopig maar op mijn buik.
    Wat een mooie foto’s kom ik tegen via de link ViaDia! Heel gaaf. Complimenten voor jou en je collega’s.
    Liefs allemaal, ik denk aan jullie.
    😉
    Janny

Leave a Reply

Laatste reacties

Contact

E-mail: info apestaartje janroeleveld. nl