Mijn ‘laatste bericht’ van 18 mei, aangaande het revalidatieproces na de ondergane hartoperatie, blijkt toch niet helemaal het laatste te zijn…

Inmiddels werk ik 2 tot 2,5 uur en dat is minder dan aanvankelijk gehoopt en gedacht. Concentreren blijft moeilijk en het maakt alles uit of ik tijdens die paar uurtjes een afspraak heb met een klant of dat ik ontspannen e-mails kan beantwoorden en af en toe de telefoon op kan pakken. Intensieve gesprekken en demonstratie van software kost blijkbaar veel energie en dan moet ik echt na twee uur stoppen. Maar we gaan nog steeds vooruit, zij het langzaam.

Mijn goede voornemens omtrent het gaan lopen van huis naar zaak en van zaak naar huis heb ik voor 70% waar kunnen maken. De resterende 30% heb ik gefietst (met de auto gaan is er echt niet meer bij..!) en daar was een oorzaak voor. De wandeling van een half uur leverde na 20 minuten een stekende pijn in de kuitspier van voornamelijk mijn linkerbeen op.  In mei dacht ik nog dat dat mogelijk het gevolg was van de weggehaalde ader in het linkerbeen. Die is immers gebruikt voor twee van de vijf omleidingen bij mijn hartslagaders. Misschien kreeg die spier daarom niet voldoende doorbloeding..?

Begin juni heb ik toch maar een bezoekje gebracht aan de huisarts. Die opperde de mogelijkheid van een ‘etalagebeen’. De spieren in het onderbeen krijgen dan niet voldoende bloed en zuurstof, omdat er mogelijk vernauwingen zitten in de beenslagaders.  Als dat zo zou zijn moet dat middels dotteren, of zelfs door het maken van omleidingen, op te lossen zijn. Géén prettig vooruitzicht nu ik nog aan het opkrabbelen ben..!

Vanmorgen ben ik naar het Diakonessen Ziekenhuis geweest en is er een Doppler-echo gemaakt. Op diverse punten wordt dan de bloeddruk en de doorstroming van het bloed in de beide benen gemeten. Mijn cardioloog, Dr. van Zoelen, deelde ons na 10 minuten de uitslag mee:  “Er is helemaal niets te vinden van vernauwingen, alles werkt prima.”  “De pijn in uw kuiten is mogelijk een gevolg van jarenlange in-activiteit..?!”  Tja.., ontkennen kan ik dat natuurlijk niet,… alhoewel… ik heb met zowel het linker- als het rechterbeen heel wat keren geremd en gas gegeven in de auto… helemaal in-actief zijn die kuitspieren niet geweest…;-))

Er viel wel een enorm pak van ons hart met deze meevaller. Ik zat bepaald niet te wachten op wéér een katheterisatie, mogelijk dotteren of opereren.  We gaan dus met vernieuwde moed weer aan de wandel en we volgen het advies op om de spier langzaamaan méér en méér te trainen en te activeren. Ik mag het niet forceren, maar wel prikkelen en steeds iets meer conditie opbouwen.

Hopelijk is dit nu echt het laatste bericht inzake mijn gezondheid dit jaar.

Hartelijke groeten,

Jan

Lieve familie, vrienden, kennissen,

Laatste bericht
Zoals beloofd in mijn laatste mail van 17 maart zou ik nog éénmaal een afrondend bericht schrijven inzake mijn omstandigheden, nu bijna 4 maanden na de hartoperatie.
Meer en meer begin ik langzamerhand terug te komen binnen de diverse kringen en verbanden waarmee of waaraan ik verbonden ben. Voor veel geadresseerden geldt zelfs dat ik ze al ergens ontmoet heb en dat ze reeds op de hoogte zijn van een aantal zaken. Maar voor veel anderen is dat niet het geval, vandaar toch deze laatste update.

Revalidatie voltooid
Vanaf 2 maart bezocht ik twee maal per week het hartrevalidatieprogramma. Donderdag 7 mei was het voor mij de laatste keer dat ik onder begeleiding de therapeutische oefeningen deed. Het was al met al een zinvol programma, met name ook door de combinatie met de voorlichtingsbijeenkomsten waarbij typische verschijnselen, die bij het revalideren horen, werden besproken. Het geeft je bepaalde ijkpunten ter herkenning ten aanzien van je eigen genezingsproces.

Dipje
De vele tips en aansporingen om toch vooral de tijd te nemen voor de genezing heb ik opgevolgd, aanvankelijk met een flinke dosis tegenzin, maar naar gelang de tijd vorderde met steeds meer berusting en overgave.
Lichamelijk verloopt het genezingsproces “volgens het boekje” en hebben zich tot nu toe geen complicaties voorgedaan. In eerste instantie geloofde ik niet veel van wat er in die boekjes geschreven stond… “Het genezingsproces na een dergelijke operatie duurt normaliter 4 tot 6 maanden” las ik.
Aanvankelijk dacht ik dat zoiets geschreven werd omdat de meeste patiënten 70-plussers zijn en dat ik dat genezingsproces als 50-jarige wel in 2 tot 3 maanden zou moeten kunnen afronden.
Echter, kort voor ik bij de cardioloog moest komen kwam ik in een mentale dip terecht. Het is lastig om te omschrijven, maar ik had weinig interesse meer in onze zaak waar ik notabene vóór de operatie 80 uur per week werkte… Ook voor andere dingen, waarvoor ik voorheen warm liep, was de interesse minimaal. Gelukkig is die dip van niet al te lange duur geweest en ben ik daar nu weer bovenop.
Lichamelijk resteren nog enkele handicaps die bij een operatie als deze normaal zijn. Zware dingen (meer dan 6 kilo) tillen is er nog niet bij. Ik voel dan het borstbeen trekken. Bepaalde armbewegingen naar achteren zijn nog pijnlijk. Hoesten of niezen is weliswaar niet meer zo pijnlijk als de eerste 6 weken na de operatie, maar pijnloos is het nog niet.

Op controle bij de cardioloog
Op 15 april was het dus zover. De cardioloog informeerde naar de bevindingen bij de revalidatie en naar hoe ik mij voelde. Toen ik hem vertelde dat alles in principe volgens het boekje ging, maar dat ik sinds een aantal dagen weinig betrekking had op mijn zaak, vroeg hij naar de medicijnen die ik tot dan toe innam. ‘s Morgens de bloedverdunner Ascal, ‘s avonds de cholesterolverlager Lipitor en drie maal daags voor de maaltijd het pilletje dat het hartritme laag houdt, een zogeheten bètablokker. Die laatste zou de boosdoener kunnen zijn voor mijn ‘dip’ , “want“, zo zei hij, “die dringt door tot in de hersenbarrière“. In drie weken heb ik die pilletjes kunnen afbouwen en ik voel me daar nu een heel stuk beter bij. Ik ben blij dat ik van die pillen af ben.
De bloeddruk is wel iets gestegen en ook de hartslag is omhoog gegaan van een gemiddelde rond de 55 naar een gemiddelde rond de 70 slagen per minuut.
Verder was de cardioloog tevreden over mijn vorderingen en kregen we te horen dat hij mij weer terug wil zien in… oktober! Ofwel na een half jaar. Ten aanzien van het weer gaan werken moest ik zelf maar kijken wanneer dat weer zou kunnen, maar dat ik het rustig zou moeten opbouwen was wel een dringend advies.

Concentratieverlies
Zoals geschreven, ik heb weer meer zin gekregen om aan de slag te gaan en de draad weer op te pakken. Maar ik ben nog lang niet ‘de oude’ en mogelijk word ik dat ook wel niet meer..? De tijd zal het leren. Ik merk dat ik me nog moeilijk voor langere tijd op bepaalde dingen kan concentreren. Het schijnt te horen bij de lange nasleep van de narcose en het tijdelijk geleefd hebben op de hart-longmachine.

Aan het werk
De cardioloog liet me vrij om zelf weer te bepalen wanneer ik weer aan het werk zou kunnen gaan. Eerst vanaf 1 mei gewoon eens een paar weken één uurtje per dag wat ‘snuffelen’ en na 14 dagen daarvan twee uur maken. Per 1 juni de werkzaamheden proberen uit te breiden naar 3 uur per dag en vanaf medio juni naar halve dagen. En zo blijken de 6 maanden herstelperiode uit de boekjes, die mij aanvankelijk erg lang leek, toch wel te kloppen..!
Inmiddels ben ik nu een aantal dagen 1 tot 2 uur op de zaak geweest. De ene keer valt dat zwaarder dan de andere keer. Ik beperk me hoofdzakelijk nog tot het beantwoorden van mail en wat licht administratief werk. Na het maken van een ingewikkelde offerte of het schrijven van wat meer aandacht vragende correspondentie ben ik geestelijk ‘bekaf’ en moet ik echt na anderhalf uur stoppen.
En dat kán ik gelukkig, want onze medewerker Jeroen heeft in de afgelopen maanden bewezen mijn tijdelijke afwezigheid prima op te kunnen vangen. Samen met Fredy hebben ze de ‘schade’ tot een minimum kunnen beperken.
‘s Middags rust ik nog een uurtje en bij mooi weer doe ik dat languit in de zon, achter in de tuin… Ik ben dus inmiddels lekker bijgekleurd en degenen die mij ergens tegenkomen, of op bezoek komen, staan verbaasd van mijn bruine snoet.

Lopen en fietsen
Het lopen naar de zaak, een half uur heen en een half uur terug, bevalt prima. (Het weer zit natuurlijk ook best wel mee). De grotere afstanden leg ik inmiddels per fiets af. Tja, wie had dat ooit durven denken..?! Vóór mijn operatie zou ik het ‘tijdverspilling’ gevonden hebben.

Terug van weggeweest
Zoals aan het begin van dit bericht al geschreven, ik kom inmiddels weer terug binnen de diverse kringen en verbanden waarmee of waaraan ik verbonden ben. Sinds begin april bezoek ik ‘s zondags onze kerk weer. Ik was weer bij een bijeenkomst van mijn audiovisuele makkers van ViaDia, bij de AV-werkgroep AV-Creatief, bij het jaarlijkse treffen van de Koninginnedag 1999 projectgroep, bij de Stumpfl Gebruikers Groep, bij het Industriëel Kontakt Houten, ik maakte alweer een keer een fractievergadering mee en ook bij de Rotaryclub kom ik weer wekelijks sinds eind april.

Bezoek
Op het moment van dit schrijven staat er nog één ziekenbezoekje in de agenda gepland. De belangstelling is overweldigend en warm geweest, want in totaal zijn er, sinds mijn thuiskomst uit het ziekenhuis, 94 mensen op bezoek geweest. De fruitmanden, boeketten en bloemstukken hebben drie maanden lang onze huiskamer versierd. Binnenkort zullen we de vele honderden kaarten en brieven die ik gekregen heb in een plakboek plakken als een blijvend aandenken.

Tenslotte
Uit het bovenstaande valt te concluderen dat de moeilijkste tijd achter de rug is en dat ik binnen afzienbare tijd weer letterlijk “boven Jan” zal zijn. Terugkijkend is er in de afgelopen 4 maanden héél erg veel gebeurd. Het was een spannende tijd. Soms lijkt het een droom geweest te zijn.
Wij mogen geloven door Gods goedheid bewaard te zijn en op tijd behandeld te zijn, zonder een hartinfarct te hebben gehad. Dat scheelt veel voor de toekomst en daar moeten we onze God dankbaar voor zijn. Psalm 145 vers 8 en 9 spreekt er van: “Genadig en barmhartig is de HEERE, lankmoedig en groot van goedertierenheid. De HEERE is aan allen goed, en Zijn barmhartigheden zijn over al Zijn werken”.
Tevens ben ik dankbaar dat God mijn lieve vrouw Fredy de kracht, de moed en soms (vaak?) ook het geduld gegeven heeft om mij zo geweldig mentaal en fysiek bij te staan in het ziekenhuis, voor en na de operatie, en vooral tijdens de verpleging en verzorging na mijn thuiskomst uit het ziekenhuis. Fredy heeft mij verzorgd als de beste verpleegster die ik me kon wensen. Daarnaast sprong ze ook nog halve dagen (‘s middags) bij op ons bedrijf om Jeroen te assisteren. Onvoorstelbaar wat een inzet..!
Ook ben ik blij en dankbaar dat onze lieve kinderen om ons heen hebben gestaan met hun gebed, liefde, belangstelling, hulp en zorg.
Een groot DANK JE WEL VOOR DE EXTRA INZET moet ik adresseren aan onze fantastische medewerker, Jeroen, die mijn afwezigheid op de zaak perfect heeft opgevangen..!
Nogmaals wil ik daarnaast allen, familie, vrienden en kennissen, die op wat voor wijze dan ook hebben blijk gegeven van hun belangstelling en medeleven, in de vorm van gebed, brieven, kaarten, bloemen, boeken, cd’s, (fruit-)manden, telefoontjes en persoonlijk bezoek HARTELIJK DANK zeggen..! Ik heb het brede medeleven zéér gewaardeerd en het heeft ons allemaal heel erg goed gedaan.

Dit was het laatste bericht per e-mail. Hopelijk ontmoet ik u binnenkort weer eens persoonlijk..!

Ontvang mijn hartelijke groeten,

Jan Roeleveld

P.S. Ik ben nu ook privé per mail bereikbaar via

info apestaartje janroeleveld.nl of fredy.roeleveld apestaartje filternet.nl

(Om de spamrobots te misleiden bovenstaande wat afwijkende vermelding).

Lieve familie, vrienden en kennissen,

Nieuwe update
Inmiddels is het ruim acht weken geleden dat ik ben geopereerd en vandaag, dinsdag 17 maart, ben ik al weer zeven weken thuis.
In mijn laatste update, vier weken geleden, heb ik jullie uitgebreid verslag gedaan omtrent de operatie zelf en de eerste 4 weken daarna.
Zoals beloofd, bij dezen weer een ‘update’ van de huidige situatie, zodat jullie weten hoe het momenteel met mij is.

Voortraject hartrevalidatie
Drie weken geleden belde het Diakonessenhuis in Zeist ons voor een telefonisch intakegesprek aangaande het Hartrevalidatieprogramma waarvoor ik mij had aangemeld.
Op zich is deelname aan zo’n revalidatieprogramma vrijblijvend, maar zowel de cardioloog en de fysiotherapeut als wel een ruime kring van vrienden en ‘lotgenoten’ die hier eerder mee te maken hadden, en niet in de laatste plaats Fredy, raadden mij aan hieraan deel te nemen. En aangezien “onze” Jeroen samen met Fredy de zaak méér dan uitstekend draaiende houdt, kan ik zonder belemmeringen maximaal gebruik maken van alle revalidatiemogelijkheden die er zijn. Het zou onverstandig zijn om dat niet te doen en ik sta er dan ook zelf volledig achter.
Maandag 23 februari moest ik komen ‘proeffietsen’ ter beoordeling van mijn conditie. Aan de hand van de uitslag zou ik dan worden ingedeeld in één van de twee bestaande groepen:
Die voor een ‘kort’ maar ‘hevig’ programma van 5 weken met intensievere training óf
Die voor een ‘lang’ programma van 8 weken met een wat rustiger trainingsprogramma.
Toen ik op die bewuste maandagmiddag op de fiets klom, flitste ineens de herinnering door me heen aan de allereerste keer dat ik op zo’n fiets plaatsnam, 18 december vorig jaar, en ik na 1 minuut al pijn op de borst kreeg en na twee minuten moest stoppen vanwege een bloeddruk die de 200/115 oversteeg..!
Wat ik me in al die weken na de operatie niet had afgevraagd vroeg ik me, nu ik wéér op zo’n zelfde fiets plaatsnam, ineens wèl af… “Stel je voor dat je na een minuut tóch weer pijn op je borst krijgt…? Dan is alles voor niets geweest en begint het hele verhaal weer opnieuw..!?”
Maar nee hoor, gelukkig..!! Ik fiets en fiets en fiets en het gaat prima. Op mijn lijf zitten weer acht van die sensoren geplakt die een Cardiogram maken en aan mijn linker arm zit de bloeddrukmeter die zo af en toe eens wordt opgepompt.
Als de zuster zegt dat ik mág stoppen, maar ook dóór mag gaan, denk ik: “Ha dit is een psychologische test… de losers haken af en de doorzetters, de bikkels (zoals ik), die gaan nu juist dóór”…!
Degenen die mij een beetje kennen kunnen dus vermoeden wat ik deed… Inderdaad! Ik zei, met de bravoure van een sportman in topconditie: “Nee hoor zuster, ik kan nog wel even doorgaan, het gaat tot nu toe uitstekend..!” Maar twee minuten later zegt de zuster dat ik echt mag stoppen en dat ze genoeg weet. Op mijn vraag naar de bloeddruk en de hartslag zegt ze dat die tijdens het fietsen opliepen naar respectievelijk 185/90 boven/onderdruk en 128 slagen per minuut. Dat vind ik bepaald niet zó gunstig… maar ze stelt me gerust en zegt dat het één minuut na de fietsproef nog maar 117/70 en 85 is, dus helemaal goed..! Gelukkig… dankbaar en gerustgesteld stap ik van de fiets…

Een betere verpleegster is er niet..!
Iedereen, ikzelf voorop, is er zondermeer vanuit gegaan dat het allemaal goed verlopen is achter die verticale rode streep, die nog steeds de borstwond als een ritssluiting markeert, maar na mijn ontslag uit het ziekenhuis is er geen dokter of cardioloog meer aan mijn bed geweest en ben ik alleen nog meer dan uitstekend verzorgd door Fredy, de beste verpleegster die ik me kan wensen. Elke dag wordt mijn bloeddruk door haar gemeten. Tot voor kort trok Fredy me elke dag een schone steunkous aan, over het been waaruit een ader is gehaald en wordt nauwlettend bijgehouden of ik mijn bloedverdunner en bloeddruk- en cholesterolverlagers op tijd inneem. Het is even wennen aan al die ‘snoepjes’ naast mijn insulinespuit.
Blijkbaar heeft de operatie, (de narcose..?) een negatief effect op de suikerhuishouding gehad. Kort na thuiskomst zat de suiker regelmatig te hoog en moest ik overdags regelmatig snelwerkende insuline bijspuiten, terwijl ik normaliter de afgelopen jaren alléén ‘s avonds voor het slapen gaan de langwerkende insuline spoot. De laatste drie weken komt de suikerhuishouding weer meer en meer op het oude pijl en spuit ik nog maar sporadisch overdags insuline bij.
Verpleegster Fredy weet werkelijk het maximale uit haar spaarzame tijd te halen. Als ze twee uurtjes per dag niet voor mij hoeft te zorgen, omdat ik dagelijks van 14.00 uur tot 16.00 uur nog naar bed ga voor een middagslaapje, spurt zij naar de zaak om Jeroen fysiek en mentaal bij te staan bij het runnen van ons bedrijf, de administratie bij te werken, danwel het interieur te stoffen. En na haar thuiskomst, zo rond 16.30 uur maken we ons tweede wandelrondje. Daarna staat er binnen drie kwartier weer een smakelijke warme maaltijd op tafel… Wat ben ik toch een geluksvogel met zo’n fantastische vrouw!

Het hartrevalidatieprogramma
Terug nu naar het hartrevalidatieprogramma. Op basis van de bovenomschreven fietsproef ben ik, zo wordt eerst telefonisch en later schriftelijk medegedeeld, ingedeeld in het revalidatieprogramma van 8 weken minder intensieve training. Het langer fietsen dan noodzakelijk heeft dus niet geholpen om mijn “door de jaren heen zorgvuldig opgebouwde slechte conditie” te verhullen…
Op maandag 2 maart ga ik voor de eerste keer naar het Diakonesenhuis in Zeist. Fredy wijkt niet van mijn zijde en neemt nu haar taak als taxichauffeur waar. Officiëel mag ik zelf nog geen auto rijden tot 6 weken na de operatie, en aangezien je dan niet verzekerd bent laat je het wel uit je hoofd om tóch stiekem te gaan rijden.
De groep van revalidanten bestaat uit ongeveer 8 tot 10 personen en de revalidatie duurt een uur. Na een ‘warming up’ bestaande uit een aantal rondjes lopen, voorzichtig joggen, benen strekken en rekken, spieren losmaken en bewegingen maken die er uit zien alsof je de muur van de gymzaal om wilt duwen, worden dan wat bal- of shuttlespelen gedaan.
Dat lijkt niet erg inspannend, maar zodra het competitie-element de kop opsteekt, ga je toch weer tot aan ‘het randje’ en daar ben je al héél snel… als hartrevalidant.
Na elke inspanning wordt de hartslag gemeten en meestal schommelt die tusen de 125 en de 100. Conclusie: Aan de conditie moet nog héél wat gebeuren..!
Het tweede halfuur bestijgen we de diverse fitnessapparaten: Fietsen waarop je je te pletter fietst zonder een meter vooruit te komen, lopende banden waarop je variabel langzaam of snel kunt lopen, (en dat zelfs onder een instelbare hellingshoek), maar waarbij nóch het uitzicht nóch de blik rondom ook maar iets verandert. Telkens 10 minuten op één apparaat en daarna weer hartslag meten. De twee fysiotherapeuten houden nauwlettend in de gaten hoe de revalidanten er bij zitten of lopen. Omdat het voor mij nog geen 9 weken geleden is dat ik geopereerd ben, en daarom het doorgezaagde borstbeen nog niet al te zwaar belast mag worden is het roei-apparaat voor mij nog niet bestemd. Maar ach, ook mijn mederevalidanten komen daarop geen meter vooruit en natte voeten krijg je bij het uit die namaak-roeiboot stappen ook al niet. Een hele ervaring is het wèl om nat te worden van het transpireren… Als notoir niet-sporter had ik daar eigenlijk alleen last van als we een inspannende voettocht maakten in de hete oorden in het Zuid-Westen van de USA, maar dan moest het toch wel 40 graden-plus zijn…
Omdat er mogelijk lezers onder u zijn die het nauwelijks kunnen geloven dat ik enthousiast meedoe met het hartrevalidatieprogramma, hierbij twee foto’s die een mede-revalidant van mij heeft gemaakt met de camera in mijn mobiele telefoon.

Aan het rode hoofd is te zien dat ik me weldegelijk inspan, of… zou het toch opwinding zijn…;-))
In totaal gaat het revalidatieprogramma 8 weken duren en ben ik daarmee dus elke maandag en donderdagmorgen bezig t/m 23 april.
Tevens zijn er gedurende een viertal woensdagochtenden coachingsgesprekken en workshops met cardiologen, fysiotherapeuten, diëtiste, psychologen en anderen die het beste met mij voor hebben. Ik laat het over me heen komen en doe er mijn voordeel mee.
Daarnaast lopen Fredy en ik, zoals ik hierboven al schreef, tweemaal per dag ons steeds groter geworden rondje. De stappenteller wijst nu regelmatig 3.500 tot 5.000 afgelegde stappen aan (per wandeling) en dat is dus per dag toch minimaal zo’n 4 kilometer. Soms sta ik verbaasd van mezelf..! Maar het is een goede training voor één van mijn goede voornemens die ik in de praktijk ga brengen na mijn volledige terugkeer: Drie keer per week ga ik straks lopend naar de zaak, bijna 3 kilometer heen en 3 kilometer terug.

Bezoek
In de eerste weken na mijn thuiskomst heeft Fredy bewust de bezoeken verdeeld over de meest directe familie, dus kinderen, ouders, broers en zussen. Vanaf medio februari werd de cirkel wat breder gemaakt . Nou, geloof het of niet, èlke dag (met uitzondering van de zondagen want die blijven gereserveerd voor de kinderen en ouders), heb ik sindsdien bezoek gehad..! Er zijn inmiddels meer dan 50 mensen op bezoek geweest en telkens weer geniet ik daarvan. Fredy staat erop dat het bij één bezoek per dag blijft, want als het aan mij zou liggen… De lijst met vrienden, kennissen, klanten en relaties die graag langs willen komen is zó lang dat ik momenteel (17 maart) ‘vol’ zit tot 27 april a.s.
Door het volgen van het hartrevalidatie- en coachingsprogramma resteren er per week nog maar 3 ochtenden: dinsdag, vrijdag en zaterdag. Jullie merken het al, zelfs als hartrevalidant heb ik het nog ‘druk’..!

Maar hoe gaat het er nou mee..?
Ik zie het de lezers van deze mail denken en het is de meestgestelde vraag aan de telefoon en in de emails die ik ontvang: “Hoe gaat het er nou mee, hoe voel je je..?”.
Nou, ik ga zeker vooruit, maar het gaat langzaam. Ik vergelijk het regelmatig met een door mij af te leggen voettocht van Amsterdam naar Moskou. Ik ben inmiddels aangekomen in de buurt van Berlijn en dat lijkt een héél eind verwijderd van het startpunt… ik vorder dus gestaag…! Maar, wie de moeite neemt om op de kaart te kijken zal zien dat Moskou echt nog twee keer zover weg ligt… en ik dus nog een lange weg heb te gaan.
Nou is dat op zich geen nieuws, want het staat in alle boekjes, en iedereen die in zijn naaste omgeving iemand kent die een soortgelijke ingreep heeft ondergaan bevestigt het, dit kost je 4 tot 6 maanden voor je weer ‘boven Jan’ bent. Het is maar het beste dat te accepteren. Doe je dat niet dan kom je er later wel achter..!
Zo ondernam ik een poging om me weer eens ‘onder de mensen te begeven’ op zaterdag 7 maart. Een regionale Rotarybijeenkomst in Restaurant “De Engel” met een relatief kort programma van 9.30 uur tot 13.30 uur. Na anderhalf uur was ik aan het eind van mijn latijn en ben ik vertrokken. Ik had het kunnen weten, want als ik ‘s zondags via de kerktelefoon (via intenet) de diensten in onze kerk volg, ben ik ook na vijf kwartier volledig aan mijn eind. Het vele uren onder narcose geweest zijn en de 3 uur aan de hart/longmachine blijken erg lang na te werken en hebben een flinke aanslag gepleegd op mijn concentratievermogen. Ik betrap me er soms op dingen om te draaien in opsommingen of vergelijkingen. (Het lijkt me verstandig dat Jeroen straks, als ik weer aan het werk ga, mijn uit te brengen offertes even goed controleert op de plaats van de komma’s in de te noemen bedragen…)
De lichamelijke vooruitgang is vast te stellen als ik in weken terugkijk. Het is dus niet zo dat ik me elke dag beter voel worden. Zeven weken geleden moest ik het hoofddeel van ons motorisch bedienbare bed eerst rechtop zetten, dan in bed gaan zitten, de beide benen binnenhalen en vervolgens het bed gedoseerd achterover laten zakken tot ik goed lag. In elk geval kon ik alléén op mijn rug liggen. Het kussentje om tegen de borst te drukken bij een eventuele hoest, nies of kuch lag binnen handbereik. Een paar weken later kon ik voorzichtig in bed stappen zonder al teveel motorische hulp, maar op mijn zij liggen kon echt niet vanwege de pijn van het doorgezaagde borstbeen. Sinds drie weken kan dat op mijn linkerzij en sinds vorige week ook weer op mijn rechterzij. Het kussentje is inmiddels van mijn zijde geweken.
Sinds de operatie weet ik nu ook echt wat ‘moeheid’ is. In mijn jeugd was ik ‘moe’ als ik, na een wedstrijdje hardlopen op het schoolplein, buiten adem was. In de jaren daarna was ik ‘moe’ als ik te lang was doorgegaan met werken en eigenlijk moeheid verwarde met ‘slaap hebben’. Naar gelang de conditie tengevolge van de diabetes en de latente achteruitgang van het hart minder werd, door de ontstane vernauwingen van de slagaders, was ik ‘moe’ als ik voortijdig moest stoppen met een inspanning tengevolge van ademnood of zuurstofgebrek. Maar eigenlijk heeft de definiëring ‘moeheid’ met al deze omstandigheden niets van doen… Ik besef nu pas dat ‘moeheid’ niet alléén iets lichamelijks is, maar óók iets geestelijks. Ik was na de eerste keer douchen na de operatie écht moe. Ik was niet buiten adem, had geen ademnood of zuurstofgebrek en zeker geen slaap. Ik kon gewoon even niks meer. Alles was teveel en alleen achterover op bed liggen, met de ogen dicht, bood verlichting.
Een mens is nooit te oud om te leren… Tóch ben ik blij dat ik pas na 50 jaar met échte moeheid kennis heb gemaakt en daar voordien eigenlijk nooit last van gehad heb.
Dat ik ‘s middags niet alleen op bed lig, maar ook nog slaap, geeft aan dat mijn lichaam dat nog nodig heeft. En zolang ik ‘s nachts niet wakker lig houd ik dat maar vol.
De beenwond is geheel gesloten en de steunkous niet meer nodig. De borstwond wil helemaal bovenaan nog niet helemaal dicht gaan, maar lijkt de laatste dagen wel vorderingen te maken. De pijn van de borstwond is aanzienlijk verminderd en zelfs een gedoseerde hoest of kuch is te dragen. (Maar doet nog wel zeer..!)
Resumerend gaat het dus goed en verloopt alles gelukkig volgens het boekje. Daar mag en moet ik allereerst mijn Schepper dankbaar voor zijn..!
Maar ik ben er nog niet en zal geduldig het genezingsproces verder moeten doormaken. Maar er is wèl een horizon en er zijn wèl goede vooruitzichten en dat ervaar ik als een bijzondere zegen. Er zijn veel andere ziekten waarbij dat in veel mindere mate of in het geheel niet het geval is. Dat realiseer ik me zeker wel en ik voel me daarom bevoorrecht.

Nogmaals dank!
Allereerst bedankt voor het geduld om dit lange verhaal weer helemaal uit te lezen. Uit de reacties maak ik op dat het wordt gewaardeerd om ‘bijgepraat’ te worden en ik merk aan de toenemende hoeveelheid informerende telefoontjes en e-mails dat het inmiddels al weer (te) lang geleden is dat ik wat liet horen. Velen beginnen zich af te vragen hoe het er mee gaat. Vandaar deze uitgebreide ontboezemingen.
Ofschoon (uiteraard en logisch..!) de stroom kaarten, mailtjes, bloemen, boeken, CD’s etc, in heftigheid is afgenomen, komen er nog steeds regelmatig blijken van meeleven door de voordeur binnen, al dan niet via de brievenbus. Nogmaals mijn hartelijke dank, het heeft mij, Fredy en onze kinderen echt heel goed gedaan..!!!

Volgende update
Aan alles komt ook weer een keer een eind. Na afloop van het revalidatieprogramma, eind april, zal ik het laatste afrondende bericht versturen. Ikzelf verwacht, zoals gezegd, in mei D.V. weer gedoseerd acte de presènce te kunnen geven binnen de diverse verbanden, verenigingen, organisaties, clubs, etc, zodat ik jullie weer ‘life’ kan ontmoeten en bijpraten.

Ontvang intussen mijn hartelijke groeten, mede namens Fredy,

Jan Roeleveld

Lieve familie, vriend(inn)en, kennissen, etc,

Zoals beloofd veertien dagen geleden, zou ik jullie vandaag berichten hoe mijn situatie momenteel is. Wel, ik mag niet klagen..!
Langzaam maar zeker gaat het de goede kant op. Ik merk heel goed dat het genezingsproces doorzet, ook al gaat het minder snel dan je zelf zou willen.
De wond van het borstbeen is minder pijnlijk dan toen ik net thuis kwam, het (pijnlijk) ophoesten van vocht is lang zo frequent niet meer en ik merk dat ik méér lucht heb dan veertien dagen geleden. (Fredy zegt dat ik weer méér babbels begin te krijgen en ziet dat ook als een bewijs van méér lucht…).

Volgens de voorschriften en geen dag eerder, (Fredy houdt alles nauwlettend in de gaten, dat schijnt noodzakelijk te zijn bij mij;-o)), zijn we begonnen aan de dagelijkse wandelingetjes buiten. Eerst een rondje van pakweg 500 stappen rondom ons huizenblok. Ik kreeg van onze tante Janneke een stappenteller, die ik aan mijn steunkous hang, zodat ik weet hoeveel we ongeveer lopen.
Eind vorige week hebben we de afstand opgevoerd tot ongeveer 800 stappen en werd het nabijgelegen parkje/voetbalveld, omsloten door Tiendhoeve, Jachthoeve, Wagenhoeve en Kalverhoeve, aan het parcours toegevoegd.
Sinds afgelopen maandag is de route opnieuw verlengd en nu doen we ook een deel van de nabijgelegen wijk de Gaarden aan en staat de stappenteller bij thuiskomst op 1280 stappen. Zo’n nieuwe route houden we dan 3 tot 4 dagen vast en daarna gaan we weer een paarhonderd stappen verder. Afhankelijk van de weersomstandigheden lopen we die route één tot twee keer per dag. Dat alles op advies van Johan Willemse, de fysiotherapeut uit het Diakonessenhuis.
Als we deze periodieke verlenging nog een aantal weken volhouden kom ik aardig in de buurt van één van mijn voorgenomen ‘noodzakelijke aanpassingen van levensstijl’ voor de periode na de operatie: Het driemaal per week gaan lopen van huis naar de zaak en van de zaak naar huis. ‘s Morgens een tochtje van een half uur en ‘s middags/avonds een tochtje van een half uur. Nee, ik ben geen figuur om me een paar uur per week af te beulen in een sportschool of fitnessclub. Het lopen naar de zaak kost me maar één uur per dag en dus slechts 40 minuten meer dan voorheen, toen ik 10 minuten heen en 10 minuten terug reed met de auto..! Ja, ja, je moet als ondernemer natuurlijk wel efficient met je tijd om blijven gaan…

Hierbij o.a. een tweetal shots (Vernauwing JR 01 en 02) uit het filmpje van de catheterisatie op 7 januari, één dag na mijn plotselinge opname in het Diakonessenhuis. De rode streepjes en rondjes markeren de lichte plekken waar de afsluitingen en vernauwingen zitten. Daar is de donkere contrastvloeistof niet zichtbaar, ergo, daar zit alles (meer of minder) dichtgeslibd. Ik ben geen medisch deskundige, maar ook voor een leek is dit wel waarneembaar denk ik.

Op het plaatje “Schema operatie” is in zwart-wit tekening en tekst de ‘vertaling’ van de catheterisatie te zien. De linker hartslagader op het plaatje is op twee plekken vernauwd (is ook te zien als je de rondjes op de foto Vernauwing JR 02 bekijkt). Bovenin voor 71% en onderin voor 69%. We hebben ons laten vertellen dat de totale verstopping dan alsvolgt moet worden berekend: 100% volume min 71% vernauwing is een resterende 29% en daarvan nog eens 69% vernauwing resulteert in 9% volume. Ergo, een afsluiting van 91% zoals de cardioloog zei. Zolang je je rustig gedraagt en je niet al teveel inspant is er niet in korte tijd zóveel zuurstof nodig dat dit problemen oplevert… Maar als het wel nodig is…
Die twee vernauwingen zijn met twee aders, die uit mijn linkerbeen genomen zijn, (donkerrood in het schema) omgeleid zodat er weer voldoende zuurstof kan worden toegevoerd naar de plaatsen waar het nodig is.

Ongeveer in het midden van de tekening zien jullie de ader waarin drie vernauwingen zitten. (Ook zichtbaar in foto Vernauwing JR 01).
Op volgorde van onderaf gezien vernauwingen van 52%, 72% en 69%. Volgens de bovenbeschreven rekenmethode levert dat de volgende conclusie op. 100% min 52% is een restant van 48%. Daarvan weer 72% weg door de volgende vernauwing resulteert in 13,5 % en daarna nóg eens 69% vernauwing resulteert in een magere 4% ofwel praktisch afgesloten op het moment dat ik een meer dan bovenmatige inspanning zou verrichten. Ook twee zijtakken daarvan hebben vernauwingen. In het schema zien jullie de lichter rode nieuwe aderen die uit de borst genomen zijn en die om de vernauwingen heen gaan en zodoende weer voor voldoende aanvoer zorgen.
In totaal zijn het dus 5 omleidingen (2 + 3) geworden.

Intussen is de stroom aan kaarten en andere blijken van belangstelling en meeleven logischerwijs langzaamaan minder geworden.
Maar wat hebben jullie allemaal meegeleefd..! Geweldig gewoon en bij dezen nogmaals hartelijk dank voor al die opbeurende post, zowel via de echte brievenbus alswel via de e-mail box.

Hierbij vinden jullie o.a. wat foto’s die ik bijna twee weken geleden maakte in de huiskamer.

Op dit moment van schrijven hangen er zelfs 4 waslijnen waaraan (dubbelzijdig) een kleine 350 kaarten hangen.

Ook een montage van (een deel van) de ontvangen hoeveelheid boeketten en fruitmanden. Allen hartelijk dank!

Inmiddels zijn de meeste (naaste) familieleden op bezoek geweest en kan ik bezoek vanuit een bredere kring ontvangen. Velen hebben aangegeven langs te willen komen.
Van harte welkom, bij voorkeur ‘s morgens van 11.00 tot 12.00 uur en altijd op afspraak want ik mag van de dokter geen 5 mensen tegelijk ontvangen… En als het niet anders kan mag het ook ‘s avonds.
Liefst afspreken per e-mail ( fredy.roeleveld apestaartje filternet.nl) en als het niet anders kan per telefoon (030-6373451). Om verder aan te sterken ga ik nog wel elke dag van 13.30 uur tot 16.00 uur naar bed en in die tijd is Fredy op de zaak om onze medewerker Jeroen bij te staan. Als jullie dus willen bellen voor een afspraak, bij voorkeur ‘s morgens of ‘s avonds.
Vooralsnog neem ik zelf nog geen telefoon op omdat dat nog te vermoeiend is. (Ik moet mezelf in bescherming nemen tegen mijn eigen breedsprakigheid…;-))…

Tot zover zijn jullie weer op de hoogte van mijn revalidatieverloop. Ik hoop een volgend bericht te kunnen versturen als het revalidatieprogramma in het Zeister Diakonesenhuis van start gaat rond begin maart.

Ontvang mijn hartelijke groeten, mede namens Fredy en de kinderen,

Jan

P.S. Ten overvloede… Ik lees alleen de mails die gestuurd worden aan fredy.roeleveld apestaartje filternet.nl want de zaak is voor mij nog steeds ´verboden gebied´…!

Hier een eerste berichtje van mijzelf na mijn thuiskomst uit het ziekenhuis, nu ruim een week geleden. Er is veel gebeurd sinds ik op 6 januari j.l. het onderzoek onderging dat uiteindelijk leidde tot de spoedopname dezelfde avond nog. Via de mail heeft Fredy jullie periodiek op de hoogte gehouden van de voortgang van het proces en omtrent mijn lichamelijke en emotionele omstandigheden.
Ik ben haar ontzettend dankbaar dat ze jullie allemaal op deze wijze heeft geïnformeerd omtrent mijn verblijf in het ziekenhuis, vóór, tijdens en na de operatie. Op deze wijze werd iedereen snel en uit de eerste hand, dus optimaal geïnformeerd omtrent mijn situatie.
Door de communicatie per e-mail te voeren konden de (meer belastende) telefonische contacten beperkt blijven tot een aantal relaties die niet over e-mail en computer beschikt, veelal familieleden en vrienden/kennissen op hogere leeftijd.

Het spreekwoord zegt `In de nood leer je ware vrienden kennen´. Een variant daarop zou kunnen zijn `In tijd van ziekte ervaar je hoeveel vrienden je hebt´. Ik heb de afgelopen weken mogen ervaren dat ´mededelen´ resulteert in ´medeleven´. Sinds Fredy de eerste mailberichten uit liet gaan, ben ik werkelijk bedolven onder vele hartverwarmende reacties, in allerlei vorm. De postbezorgers in het ziekenhuis vroegen zich af wie ze nu toch wel in bed hadden liggen… elke dag stapels kaarten en enveloppen!
Als je, zoals ik, een redelijk druk en intensief bestaan leidt en actief deelneemt aan van alles en nog wat, heb je nauwelijks in de gaten dat je, naast je gezin en familie, over een enorme hoeveelheid relaties beschikt, die allemaal meeleven als je ze vertelt dat je serieuze problemen met je gezondheid hebt.
Zoals gezegd, ik ben bedolven onder een lawine van kaarten, brieven en andere schriftelijke blijken van medeleven. Regelmatig printte Fredy ook wel mailtjes uit die door jullie werden gestuurd. Ook ontving ik CD´s, diverse boeken en zelfs een hoorspelserie.
Om jullie een idee te geven, er hangen in de huiskamer aan vier gespannen lijnen bijna 300 wenskaarten. Aangezien ook leden van Audiovisuele werkgroepen en zelfs deelnemers aan Audiovisuele festivals en studiedagen op grote kaarten massaal hun handtekeningen hebben gezet en er ook veel kaarten zijn gekomen van families uit onze kerk, (Gereformeerde Gemeente Houten), van Gemeenteraadsfracties, het college van B&W, van de Rotaryclub Houten, etc, vertegenwoordigen die 300 kaarten ruim 750 afzenders…!
In de mailbox van Fredy heb ik deze week daarnaast ook nog bijna 350 mailtjes aangetroffen met veel ondersteunende en bemoedigende woorden. Allemaal hartverwarmende reacties waarvoor hartelijk dank!

Het heeft Fredy, onze kinderen en mij bijzonder getroffen dat er door zoveel mensen met ons is meegeleefd en door velen voor ons is gebeden. Ik heb dat op wonderlijke wijze ook mogen ervaren in de tijd vóór de operatie. Ik heb alles op rustige wijze mogen overgeven in Gods handen. Degenen om mij heen en zij die mij goed kennen, waren enigszins verbaasd dat dit altijd zo drukke mannetje zomaar ineens abrupt tot stilstand werd gebracht en daartegen emotioneel eigenlijk niet in opstand kwam…
Tijdens één van de nachten vóór de operatie werd ik wakker en kwamen de woorden uit Psalm 3 plotseling met kracht in mijn gedachten.

´Ik lag en sliep gerust,
van ‘s HEEREN trouw bewust,
tot ik verfrist ontwaakte;
Want God was aan mijn zij’;
Hij ondersteunde mij,
In ‘t leed, dat mij genaakte.

Maar denk nou niet dat ik daarna helemaal zonder schroom of angst de zware operatie tegemoet ging. Ook ik ben een zwak en kleingelovig mens en het afscheid op de avond vóór de operatie van Fredy en de kinderen was niet het meest makkelijke moment, om het maar eens eufemistisch te zeggen.

Fredy heeft jullie uitgebreid verteld hoe het na de operatie met mij verliep en die episode sla ik dus over. Het laatste bericht betrof de aankondiging op 26 januari dat ik vorige week dinsdag 27 januari naar huis mocht. Welaan, zulks geschiedde.
Om 12.00 uur nam ik afscheid van de artsen, verplegers en zaalgenoten in het Diakonessenhuis. Niet zonder enige emotie stapte ik in onze auto die ik het laatst verliet in een duidelijk penibeler situatie… Het was precies zoals diverse ´lotgenoten´ me al voorspeld hadden en het staat ook te lezen in alle boekjes over het verloop ´na een bypass-operatie´, je bent verhoogd emotioneel gevoelig.
Het binnenrijden van Houten, van je eigen straat, het betreden van je huis, de vlag die uithangt, het bord ´Welkom thuis´, de bloemenzee, de stapels kaarten en de vrolijke slingers, elk klein detail is genoeg voor een flinke tranenvloed. Ik laat het maar gewoon gebeuren, het hoort er allemaal bij en ik schaam me er niet voor.
Op de dag van thuiskomst en de volgende dagen stonden er regelmatig bloemisten op de stoep met prachtige bouqetten en bloemstukken. Ook fruit en een enkele alcoholische versnapering werden langsgebracht. Ook vandaag werd er weer een fraai bloemstuk bezorgd. Het lijkt hier in huis wel een bloemenshop..!

Het is duidelijk dat een ziekenhuisbed een hoop geld kost en dat ze je niet als een logé langer houden dan strikt noodzakelijk. Na exact drie weken en een zware operatie is het naar huis gaan nadrukkelijk een heerlijk vooruitzicht..! Maar eigenlijk begint het echte genezingsproces pas als je thuis bent. Overigens laten ze je niet zomaar gaan in het ziekenhuis… Behalve een lijst aan medicijnen wordt er ook een lijst aan gedragsregels meegegeven. De belangrijkste items op die lijst zijn de volgende.

1. Binnen blijven tot 7 dagen na thuiskomst, eventueel langer bij koud en slecht weer.
2. Luister goed naar het lichaam, neem voldoende rust en doe een middagdutje.
3. Ontvang de eerste weken niet meer dan maximaal 2 tot 3 personen per dag. (1 bezoek).
4. De eerste week mag u niet alleen zijn.
5. U mag 6 weken geen auto rijden, fietsen of dingen doen die de armen belasten.
6. Til geen zware dingen en zet niet veel kracht.

Het (doorgezaagde) borstbeen blijft 6 weken gevoelig en de uiteindelijke genezing is pas voltooid na 3 tot 6 maanden. Bij vertrek uit het ziekenhuis deelde de cardioloog mij mee dat ik tot 15 april a.s. niet mag werken. Rond 10 maart begint in Zeist het revalidatieprogramma van 6 weken waarbij ik elke dinsdag en donderdag (sportieve) oefeningen ga doen onder leiding van een Fysiotherapeut en waar ik, van een persoonlijke coach, adviezen krijg ten aanzien van het terugkeren in het arbeidsproces en alles wat daar omheen hangt. Op 15 april heb ik tevens mijn eerste poli-afspraak met de cardioloog en zal hij naar bevind van zaken toestemming geven tot het hervatten van de werkzaamheden, mogelijk opbouwend van halve dagen naar steeds een beetje meer.

Ik heb me voorgenomen om alle adviezen op te volgen en Fredy is (terecht) op gepaste wijze ´streng´ in de controle daarop.
Vandaar ook dat de eerste drie tot vier weken na mijn thuiskomst gereserveerd zijn voor maximaal 1 bezoek per dag van eerst de naaste familieleden zoals (schoon)ouders, kinderen, broers en zussen.
En de eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik me na zo´n bezoek van een uurtje inderdaad moe begin te voelen. Maar ook dat is een bekend verschijnsel na een operatie als die ik onderging.
Er is door diverse belangstellenden aangegeven om mij te willen komen bezoeken en ik waardeer zulks bijzonder, kijk er ook naar uit.
Ik ontvang bezoek bij voorkeur dagelijks van 11.00 – 12.00 uur want dan ben ik nog fris en fit. In uitzonderlijke gevallen kan ik eventueel ook ´s avonds bezoek ontvangen van 20.15 uur tot 21.15 uur, maar de voorkeur gaat uit naar bezoek ´s morgens.
Het dringend verzoek van Fredy en mij is om niet onaangekondigd langs te komen. Maak altijd van tevoren via de e-mail een afspraak zodat het bezoek gelijkmatig over de aankomende periode kan worden verdeeld.

Ik voel me al wat sterker dan een week geleden toen ik net thuis kwam. Stel er echter niet al teveel van voor want een hartoperatie pleegt een enorme aanslag op je gestel en conditie. ´Wat sterker´ kan dan ook beter worden gelezen als `wat minder zwak´.
Het kussentje dat ik tijdens hoesten of kuchen tegen mijn borstbeen gedrukt houd is een onafscheidelijke ´vriend´.
Telefoneren gaat me niet best af (praten kost veel energie en leidt nogal eens tot pijnlijke hoestbuien) en ik mag van Fredy dan ook zelf geen telefoon opnemen. Aan dit mailtje heb ik meer dan 4 uur (in diverse etappes) zitten werken, iets wat ik voorheen in een kwartier deed…
Verder breng ik de uren door met lezen (ik kan nu een jarenlange achterstand aan te lezen boeken goed maken), ik luister muziek, ik maak wat sudoku´s en Fredy bezorgt me af en toe wat vakliteratuur die op de zaak binnenkomt.

Nu we het toch over de zaak hebben… Die zit me allerminst ´op mijn nek´…! Wat een bijzonderheid is het om ons bedrijf over te kunnen laten aan onze GEWELDIGE werknemer JEROEN SPIERING, die zich drie slagen in de rondte werkt om, samen met Fredy, de zakelijke activiteiten zonder enige hapering te continueren..! Je moet er toch niet aan denken dat je zo´n geweldige kracht niet zou hebben en je naast je zorgen omtrent je gezondheid óók nog eens kopzorgen over je bedrijf zou hebben..? We zijn Jeroen, zijn vrouw Geeta en de kinderen, die hem nu ook af en toe ´s avonds even moeten missen omdat hij nog voor de zaak aan het werk moet, bijzonder dankbaar en erkentelijk. We ervaren het als uniek en bijzonder dat het tot nu toe allemaal zo goed gaat en dat Jeroen deze bijzondere klus effectief en succesvol weet te klaren.
Ook een woord van dank aan onze vriend Cuno Wegman die de wat ingewikkelder vragen van klanten/gebruikers van onze Wings Platinum software (mijn specialiteit) op deskundige wijze beantwoordt en die tevens mijn rol als ´technisch instructeur´ heeft waargenomen tijdens de bijeenkomsten van de Stumpfl Gebruikers Groep.
Al die hulp en óók al de aangeboden hulp waarvan we (nog) geen gebruik hebben hoeven te maken van mensen om ons heen doet zo verschrikkelijk goed..!
De dankbaarheid overheerst dan ook bij het terugzien op de afgelopen vier weken. Dankbaarheid jegens onze Schepper Die ons leven spaarde en het werk van de verple(e)g(st)ers, artsen en chirurgen zegende. Hoe snel lopen we niet het gevaar zo´n bijzondere zegen ´gewoon´ te vinden..? Dankbaar zijn we ook voor de ondersteuning die Fredy en de kinderen hebben mogen ontvangen.

Tot zover deze upgrade van mijn hand. Ik ben blij jullie nu zelf het een ander te hebben kunnen schrijven en ben voornemens om over twee weken weer een mail te sturen omtrent de voortgang van het genezings- en herstelproces. Natuurlijk stel ik ook nu reacties per mail bijzonder op prijs. Ik kijk er naar uit!
En zij die vanaf 23 februari op bezoek willen komen… van harte welkom!

Ontvang mijn hartelijke groeten, mede namens Fredy en de kinderen,

Jan

P.S. Ik lees alleen de mails die gestuurd worden aan fredy.roeleveld apestaartje filternet.nl want de zaak is voor mij om begrijpelijke redenen voorlopig een ´no go area´…!

Lieve allemaal,

Dat mogen we toch wel boven deze mail schrijven. De Heere heeft de handen van de doktoren, chirurgen willen leiden en willen zegenen en het herstel tot nu toe zo voorspoedig willen maken dat Jan dinsdagmorgen naar huis mag. HIJ heeft onze gebeden willen verhoren.Ook zijn diabetes is stabiel gebleven en de wondgenezing verloopt ook voorspoedig. Jan verlangt er ook naar om weer thuis te zijn.
Jan mag wel zien dat hij met kleine stapjes vooruit gaat, maar hij zal nog een hele lange revalidatieperiode moeten afleggen.
Op dringend advies van de artsen zullen we de eerste 4 weken maximaal één bezoek per dag doen. U zult begrijpen dat de directe familie; kinderen, ouders, broers en zussen daarbij voorrang hebben. (Ouders, broers en zussen zijn nog helemaal niet op bezoek geweest na de operatie).

Voor het verdere verloop van het herstel wil ik graag gebruik blijven maken van deze vorm van communicatie,
aangezien telefonisch contact te belastend is voor een succesvolle herstelperiode van Jan.

Jan heeft mij gevraagd jullie van harte te bedanken voor de gebeden, bloemstukken, CD’s, kaarten, brieven, mails en
andere blijken van medeleven. Hij, en wij, zijn er door overweldigd en bemoedigd.

Vanaf dinsdag is dus zijn adres:

J.M.Roeleveld,
Kalverhoeve 17,
3992 NX Houten.

Hartelijke groeten,

Fredy

Ja, gisteren had Jan “de derde dag na de operatie”.  Hij was heel down en verdrietig. Praten deed hij bijna niet. Van mensen die een operatie hebben doorgemaakt, hoor ik, dat dat heel herkenbaar is.

Jan is erg moe en heeft weinig kracht, soms is bezoek van mij of kinderen ook zelfs teveel.
Het valt hem wel tegen. Hij zei dat hij de eerste dag na o.k.zich een hele piet voelde maar dat hij eigenlijk nu helemaal niets is.
Hij heeft zich gistermorgen ook al moeten wassen en was daarna compleet op.
We weten uit de boekjes dat dit allemaal “normaal” is, maar als je het zelf moet ondervinden is dat toch moeilijk.

Rust en rust is nu voor Jan heel belangrijk. Het zal echt wel enige tijd duren voordat Jan weer een beetje op krachten is.

Vandaag was Jan monterder en zei hij zelf ook dat hij gisteren echt een “dip” had. Vanmiddag heeft hij tijdens mijn bezoek even in de stoel gezeten. Hij sprak nu ook wel weer, maar het liefst fluistert hij, dat kost hem minder energie.

Medisch gezien verloopt alles tot nog toe goed en daar mogen we de Heere God heel dankbaar voor zijn.
We bidden om verder herstel. De verwachtingen zijn dat Jan in de loop van de volgende week naar huis mag.

We willen jullie nogmaals heel hartelijk bedanken voor de niet ophoudende stroom aan post en mails.
Het wordt bijzonder gewaardeerd!!! Jan krijgt elke dag een stapeltje post, erg fijn en bemoedigend!!!

Jan is gisteren overgeplaatst naar:
Diakonessenziekenhuis,
J.M.Roeleveld,
Afdeling 2 A kamer 206,
3582 KE Utrecht.

Hartelijke groeten

Fredy

Vandaag een kort berichtje. Dankbaar zien we Jan nu elke dag een stukje vooruitgaan.
Vandaag zijn de catheter en het infuus verwijderd.
Vanmorgen heeft hij al even aan de tafel moeten zitten en vanavond stond hij zelfs te wachten bij de ingang van zijn zaal, waarna hij wel direct weer ging liggen. Je weet niet wat je ziet.
Jan geeft wel aan dat bezoek toch wel vermoeiend is aangezien hij ‘natuurlijk’ wat wil vertellen.
Dat hij zo snel vermoeid is valt hem, volgens mij, wel tegen.

Hartelijk dank voor de blijvende, warme en fijne kaarten- en mailstroom.

Voor morgen is er een over/terugplaatsing naar het Diakonessen Ziekenhuis gepland.

Nog even het adres, Afdeling en kamernummer zijn nog niet bekend
Diakonessen Ziekenhuis,
J.M. Roeleveld,
Bosboomstraat 1,
3582 KE Utrecht.

Hartelijke groeten

Fredy

“Het is een groot wonder”, “God is goed” zo zei Jan zelf gisteravond (maandagavond dus).

Jan is vanmorgen inderdaad overgebracht naar de verpleegafdeling.
Het enige wat Jan nu nog heeft aan ‘draadjes’ zijn de catheter en het infuus.
Het infuus blijft er alleen nog om snel medicatie te kunnen toedienen bij evt.complicatie.
Alles mag tot nu toe goed verlopen.
Jan is wel erg vermoeid en je merkt dat Jan voor het praten veel energie verbruikt.

We danken God bovenal en bidden om verder herstel.
Jullie allen ook hartelijk dank voor jullie meeleven, meedragen en gebed, het voelt als “een warme deken”.

Het adres van Jan is nu:

St. Antonius Ziekenhuis,
J.M. Roeleveld,
Afd G 3, kamer 319,
Koekoekslaan 1,
3435 CM Nieuwegein.

Hartelijke groeten

Fredy

Wij hebben een spannende ochtend achter de rug, maar mogen jullie meedelen dat tot nog toe de operatie geslaagd is.
Jan heeft 5 omleidingen gekregen en alles is volgens plan verlopen, de toestand is op dit moment stabiel.
De verwachting van de artsen is dat Jan morgenochtend van de uitslaapkamer naar de verpleegafdeling gaat.

We zijn blij en danken God Die Jan door de operatie heeft geleid en bidden voor verder herstel.
Ook jullie allen hartelijk bedankt voor jullie meeleven en gebed.

Zodra er nieuwe ontwikkelingen zijn hoop ik jullie verder te informeren.

Als er weer gelegenheid is om Jan te bezoeken hoop ik dat weer mee te delen.

Hartelijke groeten

Fredy