Jan Roeleveld

Gezondheid Jan – maandag 18 mei 2009

by on mei.18, 2009, under gezondheid

Houten, maandag 18 mei 2008,

Lieve familie, vrienden, kennissen,

Laatste bericht
Zoals beloofd in mijn laatste mail van 17 maart zou ik nog éénmaal een afrondend bericht schrijven inzake mijn omstandigheden, nu bijna 4 maanden na de hartoperatie.
Meer en meer begin ik langzamerhand terug te komen binnen de diverse kringen en verbanden waarmee of waaraan ik verbonden ben. Voor veel geadresseerden geldt zelfs dat ik ze al ergens ontmoet heb en dat ze reeds op de hoogte zijn van een aantal zaken. Maar voor veel anderen is dat niet het geval, vandaar toch deze laatste update.

Revalidatie voltooid
Vanaf 2 maart bezocht ik twee maal per week het hartrevalidatieprogramma. Donderdag 7 mei was het voor mij de laatste keer dat ik onder begeleiding de therapeutische oefeningen deed. Het was al met al een zinvol programma, met name ook door de combinatie met de voorlichtingsbijeenkomsten waarbij typische verschijnselen, die bij het revalideren horen, werden besproken. Het geeft je bepaalde ijkpunten ter herkenning ten aanzien van je eigen genezingsproces.

Dipje
De vele tips en aansporingen om toch vooral de tijd te nemen voor de genezing heb ik opgevolgd, aanvankelijk met een flinke dosis tegenzin, maar naar gelang de tijd vorderde met steeds meer berusting en overgave.
Lichamelijk verloopt het genezingsproces “volgens het boekje” en hebben zich tot nu toe geen complicaties voorgedaan. In eerste instantie geloofde ik niet veel van wat er in die boekjes geschreven stond… “Het genezingsproces na een dergelijke operatie duurt normaliter 4 tot 6 maanden” las ik.
Aanvankelijk dacht ik dat zoiets geschreven werd omdat de meeste patiënten 70-plussers zijn en dat ik dat genezingsproces als 50-jarige wel in 2 tot 3 maanden zou moeten kunnen afronden.
Echter, kort voor ik bij de cardioloog moest komen kwam ik in een mentale dip terecht. Het is lastig om te omschrijven, maar ik had weinig interesse meer in onze zaak waar ik notabene vóór de operatie 80 uur per week werkte… Ook voor andere dingen, waarvoor ik voorheen warm liep, was de interesse minimaal. Gelukkig is die dip van niet al te lange duur geweest en ben ik daar nu weer bovenop.
Lichamelijk resteren nog enkele handicaps die bij een operatie als deze normaal zijn. Zware dingen (meer dan 6 kilo) tillen is er nog niet bij. Ik voel dan het borstbeen trekken. Bepaalde armbewegingen naar achteren zijn nog pijnlijk. Hoesten of niezen is weliswaar niet meer zo pijnlijk als de eerste 6 weken na de operatie, maar pijnloos is het nog niet.

Op controle bij de cardioloog
Op 15 april was het dus zover. De cardioloog informeerde naar de bevindingen bij de revalidatie en naar hoe ik mij voelde. Toen ik hem vertelde dat alles in principe volgens het boekje ging, maar dat ik sinds een aantal dagen weinig betrekking had op mijn zaak, vroeg hij naar de medicijnen die ik tot dan toe innam. ’s Morgens de bloedverdunner Ascal, ’s avonds de cholesterolverlager Lipitor en drie maal daags voor de maaltijd het pilletje dat het hartritme laag houdt, een zogeheten bètablokker. Die laatste zou de boosdoener kunnen zijn voor mijn ‘dip’ , “want“, zo zei hij, “die dringt door tot in de hersenbarrière“. In drie weken heb ik die pilletjes kunnen afbouwen en ik voel me daar nu een heel stuk beter bij. Ik ben blij dat ik van die pillen af ben.
De bloeddruk is wel iets gestegen en ook de hartslag is omhoog gegaan van een gemiddelde rond de 55 naar een gemiddelde rond de 70 slagen per minuut.
Verder was de cardioloog tevreden over mijn vorderingen en kregen we te horen dat hij mij weer terug wil zien in… oktober! Ofwel na een half jaar. Ten aanzien van het weer gaan werken moest ik zelf maar kijken wanneer dat weer zou kunnen, maar dat ik het rustig zou moeten opbouwen was wel een dringend advies.

Concentratieverlies
Zoals geschreven, ik heb weer meer zin gekregen om aan de slag te gaan en de draad weer op te pakken. Maar ik ben nog lang niet ‘de oude’ en mogelijk word ik dat ook wel niet meer..? De tijd zal het leren. Ik merk dat ik me nog moeilijk voor langere tijd op bepaalde dingen kan concentreren. Het schijnt te horen bij de lange nasleep van de narcose en het tijdelijk geleefd hebben op de hart-longmachine.

Aan het werk
De cardioloog liet me vrij om zelf weer te bepalen wanneer ik weer aan het werk zou kunnen gaan. Eerst vanaf 1 mei gewoon eens een paar weken één uurtje per dag wat ‘snuffelen’ en na 14 dagen daarvan twee uur maken. Per 1 juni de werkzaamheden proberen uit te breiden naar 3 uur per dag en vanaf medio juni naar halve dagen. En zo blijken de 6 maanden herstelperiode uit de boekjes, die mij aanvankelijk erg lang leek, toch wel te kloppen..!
Inmiddels ben ik nu een aantal dagen 1 tot 2 uur op de zaak geweest. De ene keer valt dat zwaarder dan de andere keer. Ik beperk me hoofdzakelijk nog tot het beantwoorden van mail en wat licht administratief werk. Na het maken van een ingewikkelde offerte of het schrijven van wat meer aandacht vragende correspondentie ben ik geestelijk ‘bekaf’ en moet ik echt na anderhalf uur stoppen.
En dat kán ik gelukkig, want onze medewerker Jeroen heeft in de afgelopen maanden bewezen mijn tijdelijke afwezigheid prima op te kunnen vangen. Samen met Fredy hebben ze de ‘schade’ tot een minimum kunnen beperken.
’s Middags rust ik nog een uurtje en bij mooi weer doe ik dat languit in de zon, achter in de tuin… Ik ben dus inmiddels lekker bijgekleurd en degenen die mij ergens tegenkomen, of op bezoek komen, staan verbaasd van mijn bruine snoet.

Lopen en fietsen
Het lopen naar de zaak, een half uur heen en een half uur terug, bevalt prima. (Het weer zit natuurlijk ook best wel mee). De grotere afstanden leg ik inmiddels per fiets af. Tja, wie had dat ooit durven denken..?! Vóór mijn operatie zou ik het ‘tijdverspilling’ gevonden hebben.

Terug van weggeweest
Zoals aan het begin van dit bericht al geschreven, ik kom inmiddels weer terug binnen de diverse kringen en verbanden waarmee of waaraan ik verbonden ben. Sinds begin april bezoek ik ’s zondags onze kerk weer. Ik was weer bij een bijeenkomst van mijn audiovisuele makkers van ViaDia, bij de AV-werkgroep AV-Creatief, bij het jaarlijkse treffen van de Koninginnedag 1999 projectgroep, bij de Stumpfl Gebruikers Groep, bij het Industriëel Kontakt Houten, ik maakte alweer een keer een fractievergadering mee en ook bij de Rotaryclub kom ik weer wekelijks sinds eind april.

Bezoek
Op het moment van dit schrijven staat er nog één ziekenbezoekje in de agenda gepland. De belangstelling is overweldigend en warm geweest, want in totaal zijn er, sinds mijn thuiskomst uit het ziekenhuis, 94 mensen op bezoek geweest. De fruitmanden, boeketten en bloemstukken hebben drie maanden lang onze huiskamer versierd. Binnenkort zullen we de vele honderden kaarten en brieven die ik gekregen heb in een plakboek plakken als een blijvend aandenken.

Tenslotte
Uit het bovenstaande valt te concluderen dat de moeilijkste tijd achter de rug is en dat ik binnen afzienbare tijd weer letterlijk “boven Jan” zal zijn. Terugkijkend is er in de afgelopen 4 maanden héél erg veel gebeurd. Het was een spannende tijd. Soms lijkt het een droom geweest te zijn.
Wij mogen geloven door Gods goedheid bewaard te zijn en op tijd behandeld te zijn, zonder een hartinfarct te hebben gehad. Dat scheelt veel voor de toekomst en daar moeten we onze God dankbaar voor zijn. Psalm 145 vers 8 en 9 spreekt er van: “Genadig en barmhartig is de HEERE, lankmoedig en groot van goedertierenheid. De HEERE is aan allen goed, en Zijn barmhartigheden zijn over al Zijn werken”.
Tevens ben ik dankbaar dat God mijn lieve vrouw Fredy de kracht, de moed en soms (vaak?) ook het geduld gegeven heeft om mij zo geweldig mentaal en fysiek bij te staan in het ziekenhuis, voor en na de operatie, en vooral tijdens de verpleging en verzorging na mijn thuiskomst uit het ziekenhuis. Fredy heeft mij verzorgd als de beste verpleegster die ik me kon wensen. Daarnaast sprong ze ook nog halve dagen (’s middags) bij op ons bedrijf om Jeroen te assisteren. Onvoorstelbaar wat een inzet..!
Ook ben ik blij en dankbaar dat onze lieve kinderen om ons heen hebben gestaan met hun gebed, liefde, belangstelling, hulp en zorg.
Een groot DANK JE WEL VOOR DE EXTRA INZET moet ik adresseren aan onze fantastische medewerker, Jeroen, die mijn afwezigheid op de zaak perfect heeft opgevangen..!
Nogmaals wil ik daarnaast allen, familie, vrienden en kennissen, die op wat voor wijze dan ook hebben blijk gegeven van hun belangstelling en medeleven, in de vorm van gebed, brieven, kaarten, bloemen, boeken, cd’s, (fruit-)manden, telefoontjes en persoonlijk bezoek HARTELIJK DANK zeggen..! Ik heb het brede medeleven zéér gewaardeerd en het heeft ons allemaal heel erg goed gedaan.

Dit was het laatste bericht per e-mail. Hopelijk ontmoet ik u binnenkort weer eens persoonlijk..!

Ontvang mijn hartelijke groeten,

Jan Roeleveld

P.S. Ik ben nu ook privé per mail bereikbaar via

info apestaartje janroeleveld.nl of fredy.roeleveld apestaartje filternet.nl

(Om de spamrobots te misleiden bovenstaande wat afwijkende vermelding).


Leave a Reply

Laatste reacties

Contact

E-mail: info apestaartje janroeleveld. nl